Shaedon de Ridder

Na een lange periode van eenzaamheid, versterkt door de coronatijd waarin sociale contacten schaars waren, had ik een idee bedacht om mensen weer met elkaar te verbinden. Door iets wat ons allemaal raakt: concerten.

Tijdens de coronaperiode voelde ik me vaak alleen. De dagen leken eindeloos, en langzaam merkte ik dat de eenzaamheid begon door te dringen tot elke hoek van mijn leven. Depressieve gevoelens kwamen vaker voorbij, alsof er een constante zwaarte op mijn schouders lag. Het contact met anderen was beperkt en de wereld om me heen leek stil te staan, terwijl mijn gedachten juist alle kanten opgingen.

Toen de periode van lockdowns en restricties eindelijk voorbij was, besloot ik mezelf weer onder de mensen te begeven. Ik begon naar concerten te gaan, en daar ontdekte ik iets wat ik lang gemist had: rust. Tussen de muziek en het publiek voelde ik een ontspanning die ik maandenlang niet had gevoeld. Het was niet alleen de muziek, maar ook de verbinding met mensen die dezelfde smaak hadden en dezelfde passies deelden. Voor het eerst sinds lange tijd voelde ik me minder eenzaam.

Concerten werden mijn manier om weer te ademen. Mijn toevlucht uit de eenzaamheid van de coronaperiode. De gedeelde interesses en de energie van de mensen om me heen gaven me kracht en hielpen me herinneren dat er, zelfs na een donkere periode, altijd momenten van licht en verbinding zijn

Ons doel

We willen een plek creëren waar iedereen zich welkom voelt en samen kan genieten van evenenmenten zonder alleen te hoeven zijn.

Ons verhaal

Deirdre de ridder

Hallo, mijn naam is Deirdre de Ridder, en mijn verhaal begint met een vroeg gevoel van eenzaamheid. Ik voelde me altijd al een buitenbeentje, alsof er iets mis was met me, zonder te weten wat. Blijkbaar merkten anderen dit ook op. Ik was anders en paste niet in het plaatje van 'normaal', waardoor ik al snel gepest werd. Dit begon in groep 4 of 5 op de basisschool, en ik wist niet hoe ik hiermee om moest gaan. Ik was jong en begreep niet wat mensen bedoelden en waarom ze deden wat ze deden. Hierdoor werd ik al snel onzeker en begon ik aan mezelf te twijfelen.

In groep 7 veranderde er veel: mijn ouders gingen scheiden en de connecties op school verliepen slecht. Ik voelde me bijna een heel jaar alleen, en dit was in de beginperiode van corona. Mensen spraken me nauwelijks aan en ik viel niet op, ook al was ik er wel. Het leek alsof niemand me zag, wat soms werd bevestigd door grappen als: 'O, ik schrok, ik wist niet dat je er was.' Het voelde alsof ik een geest was: aanwezig, maar onzichtbaar en ongehoord. Het ging niet goed, en ik bleef lang thuis. Gelukkig verbeterde dit in groep 8 na gesprekken met leraren en oude vriendinnen, maar het gevoel van eenzaamheid zou nooit helemaal verdwijnen.

De middelbare school was een nieuwe, intensere ervaring. Ik werd meteen gepest, en niet zo'n beetje ook. Er werden kwetsende dingen gezegd, dingen die niemand hoeft te horen. Vriendinnen bleken achter mijn rug om te praten. Dit allemaal bracht mijn gevoelige kant naar boven, en ik kreeg meer depressieve gevoelens. Ik voelde me anders en raar, omdat ik dacht dat het niet normaal was om mij zo te voelen. Therapie bracht een diagnose: ik ben neurodivergent, wat verklaarde waarom ik me altijd anders had gevoeld. Dit bracht opluchting, maar ook het besef dat dit altijd een deel van mijn leven zou blijven. School werd te veel, en ik ging vaak thuisblijven. Uiteindelijk mocht ik naar een andere school, wat beter bij me zou passen. In het derde jaar ging het best goed. Ik was wel iemand anders, omdat ik niet mezelf durfde te zijn vanwege mijn vorige school. Ik maakte een vriendin en kreeg goede connecties. Helaas is dat contact nu ook verwaterd, en voel ik me weer alleen. Ik ben jaloers op mensen met hechte vriendengroepen of vriendschap, hopend dat ik dat ooit ook zal ervaren. Ik ben nog maar 16, dus wie weet wat de toekomst mij brengt. Dit verhaal is voor iedereen die zich alleen voelt. We zien steeds meer eenzame mensen op social media, en we willen actie ondernemen om hen te helpen, omdat we allebei weten hoe het is om alleen te zijn.